Ek en Liefie is besig om stelselmatig al ons “papier” fotos te skandeer, sodat hulle nie verder vergeel en beskadig nie.

Ek kom toe op hierdie foto van my oupa af, met die volgende boodskap agterop geskryf:

“Met liefde en beste wense van Jansje en Isebrand. 19 Desember 1936″

My oupa (aan my ma se kant) is die man heel regs. Niemand wat ek gevra het kon vir my enige aanduiding gee wie Jansje en Isebrand is/was nie. Dit laat my dink aan die program “Who do you think you are?” waar bekendes hulle voorgeslagte navolg en dan altyd op die snaakste plekke fotos of leidrade kry. Nie Jansje of Isebrand is baie algemene name nie, maar sonder ‘n van, waar begin mens soek. Miskien het die bruidspaar se familie hope fotos van hulle voorouers en maak hierdie foto geen verskil in hulle lewens nie, maar wat as iemand oor hulle geskiedenis wonder?

So bloggers – ken iemand ‘n Jansje of ‘n Isebrand?

(Ek gaan nie eens probeer om 15 ander bloggers te tag nie, ek lees deesdae te min blogs om die “nuwes” te ken en die “oues” is klaar gevat!)

So: my staaltjies/sondes/so-ietses is:

1. Ek verkies boeke bo mense en wil baie keer eintlik eerder my boek klaarlees as om na ander se stories te luister. Ek wens net dit was sosiaal meer aanvaarbaar om in ‘n geselskap te lees. (Ek’s gewoonlik te nuuskierig om myself heeltemal uit die gesprek te onttrek). Ek het al weggeglip van kuiergaste om na ‘n slapende Arjun om te sien net sodat ek ‘n bladsy of 2 kon lees…

2. Ek voel soms dat ek harder moes probeer het om suksesvol my werk, man en kind te behartig en voel skuldig dat ek weggestap het van die loopbaan waarvan ek ‘n paar jaar terug gedroom het al geniet ek my nuwe lewe soveel dat ek elke dag wonder wanneer laas ek so eenvoudig gelukkig was. Die engelse woord is content.

3. Ek het in matriek begin rook en opgehou net nadat ek vir Liefie ontmoet het. My ma weet glad nie daarvan nie. As ek laatmiddag ‘n koppie koffie drink dink ek (jare later) steeds dat ‘n ou sigaretjie darem nou lekker sou gewees het.

4. Ek het maklik ‘n 100 paar skoene. Dis nadat ek hulle ‘n maand terug wreed uitgedun het.

5. Ek het lank gedink Tina Turner sing van “skinny widows” eerder as “steamy windows”. Dieselfde met Lloyd se “you are my air” – ek het glad nie verstaan hoekom hy “get off my chair” sing nie.

6. Ek en Liefie het ‘n gratis konsert met Sigur Ros en Bjork in Ysland misgeloop omdat ons koud gekry het. Ons was naby genoeg om die musiek deur ons kamervenster te hoor. (Ek moet darem bysê dat ons nie geweet het wie optree nie, aangesien die gastehuis eienaar slegs genoem het dat plaaslike kunstenaars optree en dit nie duidelik gemaak wie nie).

7. Ek is met die helm gebore, of so iets…

Posted with WordPress for BlackBerry.

Iets wat by jou persoonlikheid pas, ‘n woord wat lekker sê, ‘n woord wat al in onbruik verval het maar wat jy wil hê weer ‘n opwagting moet maak?

Watter woord(e) sal julle borg? En voorstel vir my?

‘n Ander verskynsel wat weer en weer in my lewe kop uitsteek is waar ek ‘n woord of gedagte teëkom wat ek nie ken nie, die betekenis dan naslaan en dan daardie selfde woord/begrip weer en weer teëkom binne die volgende week of twee. Daar is ‘n woord vir die verskynsel: die Baader-Meinhof fenomeen. Ek het geen idee hoekom die verskynsel na ‘n terreur groep vernoem is nie, maar let bietjie op hoeveel keer dit eintlik gebeur. My jongste voorbeeld is “folly” in die konteks van ‘n gebou gebruik.

Een van die toepassings wat ek die meeste op my Blackberry gebruik is die dictionary.com toepassing. Vinnig en maklik om te gebruik, sodra ek ‘n woord sien wat ek nie ken nie wonder ek nie meer nie, ek slaan dit na. Dieselfde geld vir die woordeboek funksie op my Kindle. Wonderlik!! Mens moet na die dictionary.com webwerf gaan om die toepassing te kry, dis nie in die App-World beskikbaar nie.

En ‘n “nuwe” ou woord wat weer my aandag gevang het? Rampokker. Een van die woorde wat Max du Preez geborg het. Ek’s mal daaroor. So ook boef. (Maar laat ek eerder nie begin nie, daar’s ‘n duisend lekker Afrikaanse woorde wat nie meer gebruik word nie!)

Posted with WordPress for BlackBerry.

Liefie kon glad nie verstaan hoekom ek nog opgewerk oor haar kak geraak het nie (ek kan dit nie verdra as mense ‘n opinie oor alles het nie, maar glad nie navorsing doen om darem vas te stel wat die ware stel feite is nie. En om dan nog verkeerd te spel in jou status update crack my).

Ek het aan hom probeer verduidelik hoe my brein werk en dat ek al die storie uitgedink het tot in die fynste detail (iets soos, netnou noem sy iets belangriks op Facebook en dan mis ek dit en dan weet ek nie waarvan sy praat as ek haar weer sien nie en dan is dit ongemaklik en dan blah blah blah). Liefie het net sy kop geskud.

Wel, en op sigself is dit nie ‘n groot mylpaal nie, maar ek het haar “defriend”.

Die lewe is besig. In sommige mense se lewens stel ek werklik belang, maar sommige van my Facebook vriende is regtig net bandwidth wasters. Dieselfde geld vir “regte” vriende.

Ek’s oor nice wees en die regte ding doen en gemanierd wees as dit by vriendskappe kom. Of ons het ‘n verhouding of ons het nie. Ek’s moeg vir effens en eensydig. Sommige vriendskappe dien ook ‘n doel en dan kan mens aanstap. You can’t flog a dead horse.

Ek’s bewapen met ‘n panga. En ek kap nou. Left, right and center.

Posted with WordPress for BlackBerry.

Dit het begin met my bediende wat in die hospitaal beland het. Ek weet dis kla met ‘n witbrood onder die arm, maar sy’s nie net ‘n bediende nie, sy’s Arjun se oppasser en eweskielik kon ek nie my werksverpligtinge nakom nie. My suster sê toe sy sal hier en daar ‘n uur of wat na hom kyk, maar kort daarna trap haar bediende skeef toe sy uit ‘n taxi klim en sit enkel in die lug. My huis en my sussie s’n (sy’t 2 seuntjies onder 8) ontaard gou-gou in chaos en met die dat niemand na Arjun kan kyk nie kan ek ook nie meer gaan gym nie.

Ek is in die eerste plek nie een wat daarvan hou om te sweet nie en het net mooi in my gym roetine begin kom en begin goed voel, so dis iets wat ek mis!

Ek kuier by vriendinne met babas en binne ‘n paar dae na die kuier is al die kinders siek, Arjun inkluis. Ek steek by hom aan, Liefie steek by my aan en so raak die huiswerk nog verder agter. Intussen beland my suster in die hospitaal (dis redelik ernstig, hou haar in julle gedagtes) en ek wen vir myself ‘n kits familie met skoolkar en huiswerk. Arjun piekel nog oral saam en ek pendel tussen my huis, haar huis en die 2 hospitale.

My bediende word ontslaan, maar na haar longontsteking is sy te swak om te werk en ek stuur haar huistoe.

Gister kom ek na ‘n dag van heen-en-weer tuis net om agter te kom ons water is gesny. Ek sou my moer gestrip het, maar ek het nie die krag nie.

Het ek genoem ek’s nogsteeds nie gesond nie?

O ja. My ma kom vandag kuier. Daar’s nie skoon linne op haar bed nie.

Posted with WordPress for BlackBerry.

Ook erg is dat ek nog nooit my volle adresboek van my Nokia na my Blackberry oorgeskuif het nie (dis nou al ‘n jaar) en dit elke keer besef as ek iemand wil bel om dan agter te kom ek het geen idee wat hulle nommer is nie. Nou is die Nokia ook skoonveld. So: as jy hier lees en ek het lanklaas met jou gepraat – ek is jammer. Stuur vir my jou nommer of Facebook my. Ek het min genoeg vriende, ek kan nie bekostig om iemand te verloor nie!

Laasweek gaan ek en Arjun toe Moms and Babes of Tots of whatever toe, dis wat ma’s wat tyd op hulle hande het doen. Dis ‘n klas waar die babas hande klap en liedjies sing en aan jellie vat en oor die algemeen rond gepluk word. Na die klas social die ma’s. Die laaste gedeelte van die klas het my in ‘n koue sweet laat uitslaan. My kleuterskool rapport het reeds gesê “doesn’t play well with others” en “verkies om alleen te speel”. By die klas gekom ken al die ander mammas mekaar klaarblyklik omdat hulle seker al vir 10 maande lank die klas bywoon. Ek maak myself toe maar tuis vir die les. Arjun is nie ‘n kind wat niks gewoond is en sommer vir alles huil of kerm nie, inteendeel, as hy die dag huil weet jy daar’s iets fout.

Hy’s in die klas vir 9 tot 12 maande oue babas (al die ander kruip reeds). Die eerste kind het net in sy rigting gemik toe skree Arjun blou moord. En so het dit vir die res van die klas aangehou. Die “doesn’t play well with others” is duidelik geneties. More is ons volgende klas, hou duim vas.

My laaste gedagte vir vandag is dan ook iets wat my vreeslik pla. Het die hele wereld oornag skelm geword? Is lieg en bedrieg en steel nou maar okay? Of is ek nog te goedgelowig? Ek vermoed House het ‘n punt beet met sy mantra: everybody lies.

Dit blyk ‘n simptoom van ons tyd te wees.

Posted with WordPress for BlackBerry.

Ek het gister weer ingegaan kantoor toe (ek help nog deeltyds uit tot die einde van die jaar) en terwyl ek kantoor toe oppad was kon ek voel hoe my nekspiere een vir een bymekaar trek en hoe ek kort-kort my nek diekant of daaikant toe moet draai om die ongemak beter te maak. Elke keer volg daar ‘n “klik”. Toe ek na ‘n dag se werk terugkeer huis toe tref dit my dat ek geen genot of welbehae voel oor dit wat ek verrig het nie. Ek was stokflou en kwaai teen die tyd wat ek by die huis gekom het.

Eintlik skrikwekkend waaraan mens elke dag gewoond raak. Dis eers as jy iets anders het om mee te vergelyk dat dit jou tref dat jy eintlik die kreef in die pot water was wat mettertyd al hoe warmer geraak het.

Op ‘n heel ander noot sien ek nou die dag ‘n advertensie op Facebook. Die fotograaf adverteer dat dit amper Kersfees is en dat sy nou ‘n spesiale aanbod het waar jy jou dogtertjie in mamma se trourok kan laat afneem. Wat de fok? (Of soos my engelse vriendin altyd vra: wat die fok?)

Ek was hewig ontsteld oor die idee. Ek is glad nie een vir babatjies as blommetjies aantrek en in teekoppies laat poseer nie en het al voorheen my gevoel oor duur babaklere uitgespreek. Om jou dogtertjie in jou trourok te laat afneem pla my om die volgende redes:

1. Dit maak ‘n kleintjie groot voor haar tyd en;
2. Skep die gedagte dat dit elke dogtertjie se droom behoort te wees: ‘n trourok;
3. Verder haat ek die idee van “my troudag was die mooiste en gelukkigste dag van my lewe”, want dan gaan jou huwelik maar dag-na-dag afsteek. (Min mense lyk ooit weer so mooi as op hulle troudag, myself inkluis). As jy nie ‘n aanhanger van daardie idee is nie, hoekom die dag weer probeer herleef met jou dogtertjie in die rol van bruid?;
4. Dis creepy;
5. Laat jou kind haar/sy eie drome hê. Miskien wil ‘n kind eerder as ‘n cowboy afgeneem word.

Liefie meen ek oorreageer. Hy meen mense kan doen net wat hulle wil as dit hulle gelukkig maak en as dit wettig is. Wat dink julle?

Posted with WordPress for BlackBerry.

Ek rol dadelik my oë, maar my ma kuier hier en as ‘n therapy veteran moedig sy my aan om te gaan. Die eerste sessie laasweek is pas na my jongste toeval en bestaan hoofsaaklik uit snot en trane. My tweede sessie gister maak my half knorrig want ek was besig om my verkoue af te slaap en moes opstaan uit die lekker sagte bed om dit by te woon. Daai sessie het hoofsaaklik uit snot bestaan.

As ‘n rasionele mens wat laag op teatrale uitbarstings en “groot” gevoelens is het ek nou bietjie afstand gekry van my toeval en kan ek die aanloop daartoe mooi verstaan. Ek is nie lus vir derms uitryg op ‘n sielkundige se bank nie. So, in ‘n poging om tyd en geld (R650 / 50min) te spaar, hier is my issues. Praat gerus met my daaroor (dit is blykbaar een van my swakhede: ek praat nie oor hoe ek voel nie).

- ek is ‘n control freak en daaruit vloei dit waarskynlik dat ek egoïsties is omdat ek dink ek kan die hele wêreld beheer en dit beter as ander mense doen;

- ek het nie tyd vir swakheid in ander nie. Mense wat nie besluite kan neem nie en afgeskrif voel deur die lewe pla my. (Die sielkundige meen ek “mirror” my eie swakheid in ander, want dis makliker om ander te haat as myself, WTF?);

- ek lewe ‘n baie “contained” lewe en vra nie graag vir hulp nie, want dit dui op swakheid (sien hierbo);

- ek dink mense moet “oor” goed kom. As iemand waarmee daar nog nooit iets traumaties gebeur het nie is dit ‘n maklike standpunt om te handhaaf. As gevolg hiervan wil ek ook nie ellelange gesprekke oor my verlede hê nie, it is what it is;

- ek aanvaar ek kan nie alles beheer nie en dat mense foute maak en dat dit okay is om te erken dat jy nie in staat is tot iets nie en dat meeste mense jou nie sleg gaan hanteer omdat jy jou menslike faalbaarheid erken het nie, maar dit beteken nie ek gaan nie probeer om in beheer van my lewe te bly nie;

- my control issues het waarskynlik daarmee te doen dat ek myself moes grootmaak omdat ek ‘n laatlammetjie is en Mammie nie haar beste werk as ‘n ma gelewer het vir ten minste 10 jaar van my lewe nie. (Nogal die belangrike 10 jaar, laat laerskool en hoërskool);

- ek is nie kwaad vir my ma of my pa of my broer of my sussie of my nefies of my niggies (you get the picture)nie, maar ek is kwaad(erig) vir myself dat ek nie my grense duideliker stel nie en soveel van wat ek doen uit een of ander (fucked up) pligsbesef doen.

And that’s all folks.

Posted with WordPress for BlackBerry.

Angsaanval gaan oral waar ek gaan. Angsaanval is ‘n slinkse outjie – hy spring uit net wanneer dit onvanpas is. En dan mag jy _net_ met hom speel. Angsaanval laat my nie goed voel nie. Toe my dokter vir my nuwe maatjie ‘n naam gegee het nadat ek opgemerk het dat ek deesdae gereeld vreeslik sleg voel en my simptome beskryf het, het hy ewe droog opgemerk: “natuurlik voel jy nie lekker nie, niemand hou daarvan om te voel of hulle dood gaan nie.”

Ek was die afgelope 2 maande onder geweldige druk by die werk gewees en ten spyte daarvan dat ek gedink het ek is in staat om in alle aspekte van my lewe ‘n supervrou te wees het dinge nie so lekker uitgewerk nie. Angsaanval het ‘n stokkie daar voor gesteek.

Ek is toe met ‘n klein botteltjie klein pilletjies by die dokter weg en het selfs eergister ‘n sielkundige gaan spreek, want ek was (is miskien nog steeds?) spoedig oppad na ‘n indrukwekkende fuck-out. Dis die woord wat die beste by my gevoel tans pas. Ek is nie een vir pille nie, ek is nie een vir dramatiese emosies nie en Angsaanval laat my nie soos myself voel nie.

So, toe bedank ek.

En ten spyte van die feit dat ek nog worstel met “ek is/was nie goed genoeg nie” gevoelens, het ek dadelik begin beter voel. Baie beter. Al gaan ek nie meer geld he nie, gaan ek my gesondheid beskerm en ‘n behoorlike ma en vrou kan wees. En vir nou is dit goed genoeg.

(Enige bloggers vir teepartytjies helder oordag? Ek gaan binnekort tyd he…)

Dis ‘n tema wat al keer op keer hier in blogland gedraai het, sommiges was meer ernstig, sommiges minder ernstig en ek self het ook al baie oppervlakkig daaroor gewonder.

Ek het egter so baie van UPC se antwoord op die ander vent se kommentaar gehou dat ek toestemming by hom gekry het om sy antwoord weer hier te plaas.

“Ek is ‘n Afrikaner. Dit wroeg my as ander Afrikaners vir my wil voorse hoe ek as Afrikaner moet optree en hoe ek moet dink. Indien mense nie hou van hoe ek my Afrikanerskap uitleef nie moet hulle ‘n volksvergadering hou, standaarde vir Afrikanerwees opstel en op grond daarvan my insluit of uitsluit.
In 1734 het my voorouers  (2 Brink broers) op die Walrus in Dassen-eiland gestrand. Daar was nie genoeg blanke vrouens nie en die een het teruggekeer na Holland terwyl die ander een met van die bruin mense getrou het. Ek is ‘n kleurling.
My ander voorouers het by Dordrecht in die Oos Kaap geboer as menslike skilde tussen die kolonie en die Xhosas. Die stamvader het in 1672 op die Meermin in Kaapstad geland en in Wellington begin boer.
My oupa (Hendrik Brink) het Trustbank en die Reddingsdaadfonds gestig om Afrikaners op te hef. Hy het in Woolworths gestaan en protesteer om in Afrikaans bedien te word en Federale Volkbeleggings gestig om die Afrikaner ‘n toegang tot kapitaal te verskaf. (Hy was ook seker ‘n kleurling…) Bertie Brink was ‘n stigter van die Randse Afrikaanse Universiteit en Afrikaner Werkersbeweging, en was die predikant wat die Voortrekkermonument oopgemaak het. Sy oupa was Onze Jan Hofmeyer, stigter van die Broederbond en Afrikanerleier in die Kaap.
My ma se oupagrootjie was Danie Theron, stigter van die Rapportryers wat by die slag van Paardeberg tussen die Britse linies deurbeweeg het om boodskappe te stuur.
Naspers is gestig om Afrikaners weer ‘n stem en hoop te gee, en het die Afrikaner verneder, verkleineer en verwronge gevind in 1914 en ons op die pad gehelp om een van die mees gerespekteerde nasies op aarde te word. My oupa was stigtersdirekteur van die maatskappy.

Ek was in Casspirs in die lokasies in die vroee ’90′s, en ek weet dat oorlog geen oplossing vir enige probleem is nie. Mense wat oorlog voorstaan (Malema en sommige ver-regse en linkse groepe, blank en swart) was bykans voor die voet nognie in ‘n oorlog nie, en het geen idee wat in ‘n oorlog gebeur nie. Jou kind word uit ‘n kar getrek en deur die kop geskiet, jou ma word verkrag en jou huis en besigheid word afgebrand dat jy letterlik niks het nie. LETTERLIK niks. Een hemp, een broek, een paar kouse en een paar skoene. Jou kredietkaart werk nie want die bank is oorgevat. Voor mense oorlog praat moet jy eers een hemp kies, een broek, een paar kouse en een paar skoene. Dra dit vir 24 uur sonder enige kos en besluit of dit nodig is vir oorlog. Vra vir die ouens in Sarajevo, Bam, Maxixe of Srebrica hoe dit is om niks te he nie.

Ek voel ek is ‘n bloubloed Afrikaner, en as daar ‘n Afrikaner koningshuis was, was ek waarskynlik iewers ‘n prins.
Ek is besonder trots om ‘n Afrikaner te wees, en ek is besonder trots op die rol wat my voorouers in die ontwikkeling van die Afrikaner nasie gespeel het.
Daar is miskien dinge waaroor ek meer trots is. Bertie Brink het in 1960 protes aangeteken teen aparte kerkdienste, ‘n posisie wat hom teen Andries Treurnicht in konflik laat kom het. Slegs die duiwel verhoed mense om te kan bid waar hulle wil. Slegs die duiwel verhoed mense om te kan bid waar hulle wil. Slegs die duiwel verhoed mense om te kan bid waar hulle wil. Slegs die duiwel verhoed mense om te kan bid waar hulle wil…
My oupa het besighede op die Kaapse vlakte gefinansier om die kleurlinggemeenskap op te hef. My pa het in beursfondse, skole, opleiding en ontwikkeling van alle rasse in Afrika gestig tydens sy rol by die Kamer van Mynwese en ek het opleidingsstrukture by my maatskappy gestig waar ons fantastiese vakleerlinge (blank, swart, bruin en indier) opgelei het. My huidige maatskappye in Suid Afrika en Mosambiek behandel alle mense voor die voet voortreflik.

Ek is ‘n Afrikaner, en my volk voel soos ek. Ons is deel van Afrika, en Afrika is deel van ons. Niks kan my losmaak van Afrika nie, maar niks kan ook Afrika losmaak van my nie. Ek kan nie weghardloop van my medemens wat voor my hier was nie. Sonder die Afrikaner is Suid Afrika niks. Sonder Suid Afrika is die Afrikaner niks.”

So hier’s ‘n “tag”. Wat maak JOU ‘n Afrikaner (al dan nie)?